На еден од двата големи италијански острови, Сардинија, многу села и помали населби нудат куќи за едно евро и обезбедуваат пари за започнување семејства и бизниси, но сепак се движат кон целосен демографски колапс.
Денес, Сардинија има население од нешто повеќе од 1,5 милиони, бројка која постојано се намалува со децении.
Покрај намалувањето на населението, голем број села и помали населби сега се на работ на истребување, бидејќи младите се селат во големи градови како Каљари.
Најголемиот проблем за Сардинија е стапката на наталитет, имено фактот дека овој остров ја има регистрирано најниската стапка на наталитет во Италија, која е 0,91 дете по жена. За да се одржи стабилно население, жените треба да имаат просечно 2,1 дете.
Во едно од селата во Сардинија, Барадиља, последното дете е родено пред 10 години, а има 76 жители.
Ризикот места како Барадиљи да станат градови-духови го натера островот да се обиде да привлече нови жители.
Брачен пар кој се преселува во сардиниско село со помалку од 3.000 жители може да добие до 15.000 евра за купување или реновирање на дом, до 20.000 евра за започнување бизнис што создава локални работни места и месечна субвенција од 600 евра за првото дете и 400 евра за секое дополнително дете додека не наполни пет години.
Овие стимулации се дел од пакетот против депопулација воведен од регионот. Покрај тоа, постојат и локални итни мерки, како што е понудата на општината Ололаи да им понуди куќи на новите жители за 1 евро. Сепак, тие не им ги донесоа потребните резултати, а сардиниските села како Барадили се соочуваат со сериозни проблеми, пишува Политико.
Пред повеќе од 30 години, селото го затвори своето основно училиште со една училница, каде што локалните деца, на возраст од 6 до 10 години, учеа заедно.
Барадили и околните села одлучија за ротирачки училишен систем, во кој децата посетуваат настава во три различни села во текот на годината. Бесплатен автобус ги зема секое утро.
Посетувањето средно училиште или одењето во болница е многу потешко, бидејќи обете служби се оддалечени повеќе од 30 километри.
Друго сардиниско село, Ололаи, стана „познато“ низ целиот свет нудејќи куќи за едно евро. Поминаа девет години од тогаш, и од 100.000 луѓе кои аплицирале, само неколкумина добиле објект во ова село.
Оваа програма делува како посредник помеѓу сопствениците на стари куќи, честопати поделени меѓу различни семејства на наследници, и оние кои сакаат да ги добијат за малку пари. Како резултат на тоа, само мал број странски семејства успеале да купат куќа за 1 евро.
Во меѓувреме, селото продолжува да губи жители, намалувајќи се од 1.300 кога почнала понудата на 1.150 сега.
Студиите покажаа дека само куќите од едно евро не се доволни, исто како што стимулациите за раѓање деца не се доволни, за да се свртат ефектите од демографскиот колапс.
Исто така, се покажа дека новите сопственици понекогаш одлучуваат да препродадат имот од едно евро по истата цена по која го купиле, бидејќи не можат да си дозволат повисоки трошоци за реновирање од очекуваните или не се задоволни од својот избор.