Понекогаш, промената на фризурата или гардеробата претставува нешто повеќе од обична мода. Тоа е тивок начин да си кажеме: „Онаа личност што некогаш бев, веќе не ми е доволна.“
Постојат моменти во животот кога одеднаш почнуваме да забележуваме облека што со години сме ја игнорирале. Фустаните што некогаш ни биле омилени, веќе не ни изгледаат како дел од нас. Боите што сме ги избегнувале, одеднаш ни стануваат привлечни. Почнуваме да носиме поинакви кроеви, ја менуваме фризурата и купуваме чевли што претходно никогаш не би ги одбрале. Однадвор, тоа изгледа како промена на стилот. Сепак, длабоко во нас честопати веќе се случила промена. Нашата облека едноставно станува првиот видлив знак дека старата верзија од нас самите постепено исчезнува.
На пример, по раскинување на врска, промената на изгледот може да биде начин да се поврати чувството на контрола. Кога ќе заврши врската што била дефинирана преку „нас“, мораме одново да откриеме кои сме како поединци – како „јас“. Затоа не е необично жената да посака поинаква фризура, похрабар фустан или стил што со години го занемарувала. Таа не сака нужно да го импресионира поранешниот партнер. Понекогаш, по долго време, таа едноставно сака да се погледне во огледало и повторно да препознае личност што ѝ се допаѓа. Во тој контекст, промената на гардеробата не е чин на одмазда; таа може да биде мал ритуал на враќање кон себеси.
Нешто слично се случува и кога ја менуваме работата. Облеката што ја носиме не е само одговор на правилата за облекување; таа често станува дел од новиот професионален идентитет. Некој што со години работел во опуштена средина, може да почне да избира кроени панталони, кошули и сакоа. Тоа не е затоа што личноста се променила преку ноќ, туку затоа што се променила сликата за тоа каква личност сакаме да бидеме. Облекувањето тогаш добива речиси симболична улога: секое утро не облекуваме само парче облека, туку и улогата што имаме намера да ја играме тој ден. Понекогаш, прво се облекуваме како личноста што сакаме да станеме, а дури потоа почнуваме и да се чувствуваме така.
Мајчинството означува уште посложена транзиција. Жената може со години да живее со гардероба што служела како продолжение на нејзиниот идентитет, за потоа да открие дека нејзиното тело, секојдневната рутина и односот кон времето се целосно изменети. Некои жени привремено го губат чувството за личен стил бидејќи практичноста станува приоритет. Други, пак, почнуваат да бараат нов начин на облекување – таков што не се обидува да го врати „старото тело“, туку изразува нова верзија од самите себе. Ова е клучна разлика: промената на стилот не мора да значи враќање кон она што сме биле некогаш; понекогаш, таа означува прифаќање на она што сме станале.
Токму затоа постојат моменти кога ја менуваме гардеробата не затоа што сакаме да изгледаме поинаку, туку затоа што повеќе не сакаме да личиме на личноста што сме биле порано. Тогаш облеката станува јазик на внатрешната промена. Таа може да сигнализира дека сме завршиле една фаза и сме подготвени за друга – дека повеќе не сакаме да се извинуваме за нашите тела, за нашата возраст или за нашите амбиции. Можеби токму затоа најубедливиот стил се појавува кога ќе престанеме да се облекуваме според тоа како нè доживуваат другите. Тогаш стилот престанува да биде маска и станува личен белег. Тој не зборува само за тоа што сакаме да го носиме, туку и за тоа какви сме одбрале да бидеме.Зошто се облекуваме различно кога сакаме да го промениме нашиот живот?