ЉУБОВТА НЕ МОРА ДА БОЛИ: Време е да се разбие најопасниот романтичен мит

popara19 февруари, 20261min00
676 (53)

Со децении ни кажуваа дека вистинската љубов вклучува страдање – но вистината е многу поедноставна: токсичните врски болат, здравите не.

„Ако не боли, не е љубов“ – фраза што се пренесува низ филмови, музика и генерации, како емоционалното страдање да е доказ за длабочината на чувствата. Од Ромео и Јулија до модерните романтични драми, идејата дека љубовта е поврзана со жртва, солзи и драма е длабоко вкоренета во колективната свест. Но, она што често го забораваме е дека интензитетот не е ист како квалитет, ниту пак болката е мерка за блискост.

Кога врската постојано осцилира помеѓу еуфорија и разочарување, кога вниманието на вашиот партнер доаѓа во мали дози, а несигурноста станува секојдневна појава – тоа не е страст, туку емоционална нестабилност. Токсичните врски се хранат со неизвесност, љубомора и манипулација. Во таква динамика, телото е постојано под стрес, а мозокот е зависен од циклусот на награда и казна. Затоа многумина ја мешаат анксиозноста со пеперутки во стомакот, а драмата со судбината.

Поп-културата со години го романтизираше овој модел, а љубовните приказни од книгите и филмовите ја зајакнаа идејата дека вистинската емоција мора да биде турбулентна, комплицирана и на работ на болка. И додека ваквите приказни имаат своја уметничка вредност, во реалниот живот, постојаното страдање не е доказ за љубов, туку знак дека нешто не е здраво.

Здравата љубов изгледа поинаку. Не предизвикува болки во стомакот кога телефонот ѕвони, не нè тера да ја доведуваме во прашање сопствената вредност и не го условува вниманието со послушност. Во стабилна врска, постои сигурност дека ќе бидеме слушнати, почитувани и прифатени. Конфликтите постојат, но тие не се деструктивни – тие се решаваат преку разговор, без понижување или страв од напуштање.

Рушењето на митот дека љубовта мора да боли е всушност чин на самопочитување. Љубовта може да биде страсна, длабока и возбудлива, но нејзината основа е мирот, а не хаосот. Кога ќе престанеме да го изедначуваме страдањето со романсата, отвораме простор за врски во кои срцето не преживува – дише.