Раскинувањето никогаш не е лесно, без оглед на возраста, искуството или бројот на претходни врски.
Срцето не ја следи логиката, па дури и кога крајот бил очекуван, емоциите можат да болат повеќе отколку што мислите. Сепак, експертите тврдат дека постои една грешка што го отежнува периодот на закрепнување, а многу луѓе го прават тоа несвесно.
Најопасната работа по раскинувањето не е да не излегувате, да поминувате премногу во кревет, дури ни импулсивна порака до поранешниот партнер. Најголемиот проблем е начинот на кој човекот почнува да зборува сам со себе.
Кога почнуваат да се појавуваат мисли како „Не сум доволно добар“, „нешто не е во ред со мене“, „Никогаш нема да најдам некој подобар“, тогаш болката добива нова димензија. Наместо закрепнување, самодовербата почнува да паѓа, а тагата трае многу подолго.
Психолозите нагласуваат дека по раскинувањето, најважно е да го вратите фокусот кон себе. Ова значи квалитетен сон, редовни оброци, вежбање, мали ритуали кои го враќаат чувството на стабилност и луѓе со кои има сигурност. Тогаш нежноста кон себе станува поважна од кога било.
Ова не е време за казна, туку за грижа. Наместо критики, ни требаат зборови на поддршка. Наместо изолација, ни требаат разговори со најблиските. Наместо да се прашуваме „зошто ми се случи ова“, покорисно е да се прашаме „што можам да направам за себе сега“.
Раскинувањето не ја одредува вредноста на една личност. Тоа е крај на едно поглавје, а не целата приказна. А начинот на кој некој се однесува кон себе потоа често одредува колку брзо ќе дојде нов почеток.