Дали е тоа одбранбен став, потсвесна вина или страв од осуда што се враќа назад?
Иако често се зборува за осуди против жени кои се подложуваат на козметички корекции, постои и другата страна на медалот – сè почесто се забележува дека жените кои инвестирале во филери, ботокс или хирургија гледаат со допир на потсмев на оние кои инсистираат на природен изглед. Во ерата кога влијателни личности како Кајли Џенер ги обликуваат стандардите за убавина, природноста понекогаш се перцепира како занемарена или недоволно амбициозна.
Психолошки, кога некој донесува голема и скапа одлука да го промени својот изглед, природно е да сака потврда дека тоа бил вистинскиот потег. Жената која гордо носи брчки и не сака интервенции може потсвесно да разбуди сомнежи: „Дали морав?“ Токму оваа внатрешна дилема понекогаш се маскира со омаловажување на туѓиот избор.
Постои и феноменот на оправдување на трудот. Ако некој поминал низ болка, закрепнување и значителни финансиски трошоци, полесно е да поверува дека инвестирањето во себе е знак на грижа за себе, додека природниот изглед може да се протолкува како недостаток на амбиција или желба за напредок. Во општество опседнато со визуелен идентитет, естетиката станува статусен симбол.
Сепак, вистината е едноставна – обете страни често реагираат од иста точка: потребата да бидат прифатени и потврдени. Додека некои го бранат правото на интервенција, други го бранат правото на автентичност. Проблемот се јавува кога личниот избор станува мерка за вредноста на некој друг.
Можеби е време да се тргне погледот од тивката војна и да се постави едноставно прашање: ако убавината е прашање на избор, зошто изборите на другите луѓе толку многу нè загрозуваат?