Во една далечна земја живеел еден цар кој бил многу мудар.
Имал толку љубов и добрина во своето срце,што не можело ништо на светот да го налути и повреди.
Доаѓале луѓе од сите страни на светот со цел да го налутат и докажат дека љубовта не е силна како што верува тој во неа.
Но никој не успевал во таквите намери.
Еден ден некој злобен човек отишол кај царот.Почнал да му зборува и кажува секакви навредливи зборови.
Му кажувал ужасни случки,го претставувал во најлоши изданија,го увеличувал со најгрди слики.
Царот останал потполно смирен,и весел како и претходно.
Кога видел човекот дека царот неможе да се налути,се откажал и го запрашал.
Како може на толку навредливи работи и зборови ти да останеш спокоен и весел.
Царот на тоа одговорил:
Кога ќе отидеш кај некој човек и му однесеш подарок,доколку го прифати човекот – чиј ќе биде подарокот?
На човекот што го прифатил подарокот-одговорил злобниот човек.
А ако не го прифати подарокот тогаш чиј останува да биде?
Би останал да биде мој-одговорил повторно злобниот човек.
Тогаш мудриот цар рекол: ете така е и во нашиот случај. Доколку ги прифатив навредите,ќе беа мои. Но бидејќи јас не реагирав на нив и ги одбив,тие останаа во твоето срце, да бидат твои.