Иако може да изгледа природно спонтано да ги затвориме очите за време на бакнеж, научниците објаснуваат дека постојат длабоки психолошки и невролошки причини зад ова однесување.
Бакнежот е еден од најинтимните моменти што двајца луѓе можат да ги споделат. Нашите мозоци имаат ограничен капацитет за обработка на информации. Ако ги држевме очите отворени за време на бакнежот, визуелните сигнали од нашата околина би се натпреварувале со допирот и емоциите што ги чувствуваме. Со затворање на очите, го исклучуваме нашето доминантно сетило за вид и им дозволуваме на другите сетила – допир, мирис и слух – да го пренесат целиот интензитет на моментот.
Засилување на задоволството
Психолошките истражувања покажуваат дека затворањето на очите за време на пријатни искуства, како што се слушање музика или медитација, го зголемува задоволството. Истото важи и за бакнежот – кога се исклучуваме од надворешниот свет, допирот на нашите усни и блискоста на нашиот партнер стануваат централно искуство.
Доверба и безбедност
Бакнежот е исто така чин на доверба. Затворањето на очите сигнализира дека се чувствуваме доволно безбедно за да ја спуштиме нашата „визуелна ограда“. Наместо да го контролираме просторот околу нас, се предаваме на нашиот партнер и емоциите.
Науката потврдува
Студија спроведена на Универзитетот во Лондон покажа дека перцепцијата на допирот е намалена кога очите се активно вклучени во визуелните задачи. Со други зборови, отворените очи го одвлекуваат вниманието од физичкото искуство. Затворените очи, од друга страна, го прават бакнежот поинтензивен, емотивен и незаборавен.
Бакнувањето со затворени очи не е само романтична сцена од филмови – тоа е природен начин нашиот мозок и тело да уживаат во моментот на интимност до максимум. Затоа, науката го потврдува она што веќе инстинктивно го знаеме: најубавите бакнежи се оние во кои ги затвораме очите и ги отвораме срцата.