Идејата за смајлиња потекнува од Универзитетот Карнеги Мелон, каде што истражувачот Скот Фалман смислил симболичен начин јасно да се разликуваат шегите од сериозните пораки во писмена форма.
Во тоа време, дигиталните пораки немале емотикони, немале тон на глас, немале изрази на лицето и немале говор на телото. Како резултат на тоа, шегите честопати биле погрешно протолкувани, што довело до забуна и расправии.
Фалман предложил едноставно решение: насмеано лице за да се означи хумор и тажен израз за пораки што треба да се сфатат сериозно. Иако денес изгледа сосема природно, во тоа време оваа идеја била вистински пробив.
Овој предлог се појавил како одговор на специфични проблеми со комуникацијата меѓу истражувачите. Пораките често се појавувале на интерен универзитетски форум што предизвикувало недоразбирања.
Хумористичната забелешка за опасна ситуација во лифт, која некои корисници ја сфаќале буквално, дополнително ја истакнала потребата од јасна индикација за тонот на пораката.
После тоа, започнала дискусија за тоа како визуелно да се пренесе емоцијата во текстот. Биле разгледани различни решенија, од комбинации на необични ликови до посложени симболи, но ништо не било доволно едноставно или практично.
Техничките ограничувања на времето барале знаци што лесно можеле да се напишат и разберат на сите компјутери.
Пресвртницата се случила во септември 1982 година, кога Фалман предложил комбинација од знаци што, гледани од страна, јасно личеле на насмеано или тажно лице. Токму оваа едноставност им овозможила на симболите брзо да бидат прифатени од корисниците и да се шират низ мрежите од тоа време, вклучувајќи го и ARPAnet.
Со текот на времето, овие знаци станаа составен дел од е-поштата, форумите и форумите низ целиот свет. Нивната леснотија на користење и универзалното значење им овозможија да ги надминат јазичните и културните разлики.
Денес, речиси секоја дигитална емоција, од емотикони до реакции на социјалните мрежи, има свои корени во таа едноставна идеја што се појавила на универзитетска огласна табла. Скромната насмевка создадена пред повеќе од четири децении останува доказ дека луѓето секогаш бараат начин да ги изразат своите чувства во текст.