Во современите врски, вниманието сè повеќе го краде не другата личност, туку сè што психолошки го оддалечува партнерот од интимноста.
Во современите врски, класичниот проблем на „третото лице“ станува сè поретко, а нешто многу посуптилно е сè почесто – невидливото присуство на секојдневниот живот што полека влегува меѓу партнерите. Тоа не се луѓе, туку обврски, екрани, известувања, работа и постојано чувство на замор што остава малку простор за вистинска интимност.
Телефонот стана еден од најчестите прекинувачи на интимност. Дури и кога партнерите физички поминуваат време заедно, вниманието често се дели помеѓу разговори, пораки, социјални мрежи и работни обврски. Ова создава чувство дека некој е постојано таму, но никогаш целосно присутен.
Работата и стресот дополнително ја интензивираат оваа динамика. Кога менталниот напор се пренесува во приватниот живот, партнерот станува личноста до која се опуштаме, но не и личноста со која се поврзуваме. Во таква средина, интимноста лесно станува последна точка во денот – или е целосно изгубена во замор и одвлекување на вниманието.
Она што го прави овој проблем особено опасен е тоа што не се препознава веднаш. Не постои конкретна вина или јасен конфликт, па затоа оддалечувањето се случува постепено и незабележливо. Партнерите честопати сфаќаат дури подоцна дека се во иста просторија, но во сосема различни светови.
Здравата врска не бара совршени околности, туку свесна одлука да се врати вниманието еден кон друг. Бидејќи кога телефоните, работата и стресот стануваат постојани учесници во врската, тие на крајот можат да станат посилен ривал од која било вистинска личност – и тоа без да се каже ниту еден збор.