Толеранцијата на фрустрација кај децата се намалува, а психолозите како главни причини ја наведуваат прекумерната заштита и недостатокот на искуство во справувањето со мали, секојдневни предизвици.
Денешните деца растат во многу побезбедна и поконтролирана средина од претходните генерации, но парадоксално – тие сè повеќе покажуваат послаб отпор кон стрес. Ситуациите што некогаш биле дел од секојдневниот живот, како што се чекањето, досадата или малите неуспеси, сега многу деца ги доживуваат како сериозен извор на фрустрација.
Експертите го објаснуваат овој феномен преку концептот на толеранција на фрустрација – способност за толерирање на непријатност, одложување на задоволството и малите животни неуспеси. Кога детето нема можност постепено, во контролирани услови, да се соочи со овие ситуации, тоа не развива механизми за регулирање на стресот.
Една од најчестите промени во современото воспитување е прекумерната заштита. Родителите, во нивната желба да им го олеснат животот на децата, честопати однапред ги отстрануваат сите пречки – ги решаваат конфликтите, избегнуваат „не“ или веднаш нудат алтернатива кога детето ќе доживее фрустрација. Иако мотивацијата доаѓа од грижата и љубовта, на долг рок таа може да го забави развојот на емоционалната отпорност.
Психолозите истакнуваат дека токму малите секојдневни фрустрации играат клучна улога во формирањето на стабилна личност. Кога детето учи да чека, да прави грешки и да се обидува повторно, тоа развива внатрешно чувство на контрола и сигурност. Без овие искуства, секоја нова пречка подоцна може да изгледа огромна и тешка за надминување.
Поентата не е да се изложуваат децата на стрес, туку да не се заштитат од сè што може да им предизвика непријатност. Рамнотежата помеѓу поддршката и дозволувањето мали неуспеси прави клучна разлика во тоа како детето подоцна ќе реагира на животните предизвици – дали ќе се откаже при првата пречка или ќе има сила да ја надмине.