Дали можете да се заљубите во некој што никогаш не сте го запознале?
Понекогаш, неколку пораки се доволни за мозокот да го направи она што реалноста сè уште немала можност да го стори. Не знаеме како личноста реагира кога е уморна, како се однесува кон келнерот, што прави кога е лута или како изгледа нејзиното секојдневие – а сепак, самите ги пополнуваме празнините. Духовитата порака станува доказ за интелигенција, нежноста во разговорот – знак за длабока емпатија, а неколкучасовното допишување почнува да се доживува како вистинско запознавање на нечиј карактер. Проблемот е што постои огромна разлика помеѓу „знам што зборуваш“ и „знам кој си“.
Колку помалку информации имаме, толку повеќе простор има за идеализација. Токму затоа личноста од другата страна на екранот понекогаш може да изгледа речиси совршено: нема доволно ситуации од реалниот живот што би ја нарушиле таа слика. Во врска во реалниот свет, партнерот има лоши денови, погрешно разбира шега, доцни, заборава работи и покажува особини што не се вклопуваат во нашата идеализирана визија. Во виртуелна врска, можеме да ги сакаме внимателно одбраните аспекти од нечиј карактер, додека несвесно сами го пополнуваме остатокот.
Ситуацијата е уште понеобична кога всушност воопшто не ја познаваме личноста, а сепак редовно ја гледаме. Позната јавна личност, инфлуенсер или дури и некој што со години го следиме на социјалните мрежи може да ни изгледа близок, едноставно затоа што знаеме толку многу за неговиот јавен живот. Ова е форма на парасоцијална врска: постои чувство на блискост, иако поврзаноста не е заемна на начинот на кој функционираат пријателството или романтичната врска. Сепак, мозокот не секогаш повлекува остра линија помеѓу чувството дека „ја познаваме таа личност“ и нејзиното вистинско познавање.
Најинтересниот момент настапува кога конечно ќе се случи средба во живо. Тогаш фантазијата ја добива првата можност да се судри со реалноста. Гласот може да биде поинаков од она што сме го замислиле, енергијата може воопшто да не одговара, а она што преку пораки изгледало како неверојатна хемија, може да исчезне за десет минути. Сепак, може да се случи и спротивното: вистинската личност да се покаже како многу поинтересна од нашата ментална слика. Дури тогаш врската навистина започнува – бидејќи веќе не разговараме со сопствената проекција, туку со човечко суштество кое има право да нè изненади.
Можеби, тогаш, вистинското прашање не е дали можеме да се вљубиме во некоја личност што никогаш не сме ја запознале. Секако дека можеме да почувствуваме многу силна емоција – но прашањето е: во што точно сме се вљубиле? Дали е тоа личноста, нејзините зборови, потенцијалот што ѝ го припишавме или верзијата од самите себе што ја замисливме додека сме со неа? Понекогаш, најголемиот доказ дека љубовта е вистинска лежи во нашата подготвеност да ја замениме фантазијата со реалноста – и да прифатиме дека вистинската личност е секогаш посложена, несовршена и поинтересна од онаа што сме ја создале во нашите мисли.