Гледаме „стори“ објави, следиме лајкови и бараме скриени знаци: понекогаш не сакаме да се вратиме кај бившиот, туку едноставно сакаме да знаеме дека сè уште не нè преболел.
Логично, раскинувањето би требало да го означи крајот на врската, но не мора нужно да го означува и крајот на психолошката поврзаност со тоа како другата личност нè доживува. Токму затоа, по раскинувањето, луѓето често прават работи што самите не можат целосно да си ги објаснат: проверуваат кога бившиот последен пат бил онлајн, ги гледаат неговите „стори“ објави, забележуваат кој му ги лајкува објавите, анализираат песна што ја споделил или се обидуваат преку заеднички пријатели да дознаат дали е среќен. Парадоксот е во тоа што личноста можеби воопшто не сака да ја обнови врската. Она што го сака е одговор на многу посуптилно прашање: „Дали сè уште му значам?“
Во оваа потреба има нешто многу подлабоко од обична љубопитност. Кога некој нè сака, неговото внимание станува дел од нашата слика за самите себе: јас сум посакувана, интересна, вредна, посебна за некого. Раскинувањето нагло ја прекинува таа потврда, оставајќи непријатна празнина. Токму затоа, сознанието дека бившиот сè уште ги гледа нашите објави, прашува за нас или не нашол нов партнер, може да делува како мала емотивна победа. Тоа не ја враќа личноста, но накратко ни го враќа чувството на сопствена вредност.
Особено е интересно што социјалните мрежи овозможуваат оваа потреба да трае многу подолго отколку порано. Во минатото, раскинувањето значеше едноставно престанок на гледањето со таа личност. Денес, бившиот е практично секогаш присутен: неговиот нов профил, фотографии, патувања, круг на пријатели, коментари и промени во расположението се достапни со само неколку допири. Ова создава еден вид дигитална детективска игра во која секој детал може да добие значење. „Зошто ја лајкуваше токму оваа фотографија?“ „Зошто ја гледаше мојата ’стори’ објава?“ „Зошто токму сега ја избриша нашата заедничка фотографија?“ Проблемот е што на повеќето од овие сигнали им недостасува јасно и недвосмислено значење, но умот што е повреден или копнее по љубов не сака празнини – па затоа ги пополнува со приказни.
Уште покомплицирана ситуација настанува кога бившиот навистина покажува интерес. Тогаш се појавува прашање што многумина не сакаат да си го признаат: „Ако сè уште ме сака, зошто тоа толку многу ми значи?“ Понекогаш одговорот не е љубов, туку его. Сакаме да знаеме дека сме оставиле трага, дека другата личност не продолжила едноставно понатаму и дека она што сме го делеле не било лесно заменливо. Тоа е основна човечка потреба за чувството на важност. Сепак, тука демне замка: ако на туѓото страдање или носталгија гледаме како на доказ за сопствената вредност, остануваме емотивно врзани за личност која веќе формално сме ја оставиле зад себе.
Најздравиот момент настапува кога ќе престанеме да бараме одговор на прашањето „Дали сè уште ме сака?“ и ќе почнеме да си го поставуваме многу поважното прашање: „Зошто ми е потребно да бидам посакувана од некој кого веќе не го избирам?“ Ова не значи дека секоја мисла за поранешниот партнер е знак за опсесија, ниту дека љубопитноста е ненормална. По значајна врска, сосема е природно да се прашуваме какви се чувствата на другата личност. Сепак, ако нашето расположение зависи од тоа дали поранешниот партнер ја погледнал нашата објава, ако неговата нова партнерка ни ја урива самодовербата или ако тајно објавуваме содржини само за да предизвикаме реакција кај него – тогаш врската можеби е завршена, но потребата за негова потврда сè уште не е.