Постојана дилема за многу рекреативци е дали да изберат брзо одење под наклон или традиционално трчање. Додека некои се колнат во трчањето на долги патеки, други се одлучуваат за тренинзи на нагорнина – а и двете групи имаат оправдани причини за тоа.
Но, на крајот на краиштата, која опција повеќе му одговара на вашето тело?
Со децении, трчањето важи за златен стандард за кардио-тренинг и брзо согорување калории. Сепак, тоа врши значителен притисок врз зглобовите. Со секој чекор при трчањето, колената и глуждовите апсорбираат сила на удар што е еднаква на трикратната тежина на вашето тело.
Од друга страна, одењето на нагорнина – или на лента за трчање поставена под агол од 10–15% – нуди неколку предности:
- Понежно е за зглобовите; бидејќи стапалото е во постојан контакт со подлогата, ризикот од повреди е драстично намален.
- Согорува речиси ист број калории. Одењето под голем наклон ги ангажира главните мускулни групи – како што се глутеусите, задната ложа и листовите – многу поинтензивно отколку трчањето на рамна површина.
- Наклонот го покачува пулсот до идеалната зона за согорување масти, без потреба од спринт со голема брзина.
Ако вашите примарни цели се брзина, експлозивност и подготовка за атлетски предизвици, трчањето нема конкуренција. Тоа го зајакнува кардиоваскуларниот систем и го зголемува капацитетот на белите дробови на начин со кој одењето едноставно не може да се мери.
Сепак, ако барате одржлив долгорочен тренинг што ја гради силата на нозете и ги топи мастите без постојан ризик од воспаление на тетивите или зглобовите, одењето под наклон е јасниот победник.
За почетници, лица со прекумерна тежина или оние што закрепнуваат од повреди, одењето под наклон е далеку попаметен и побезбеден избор. Ако веќе сте во добра форма и немате проблеми со зглобовите, комбинирањето на двата методи – одење на нагорнина за сила и трчање за издржливост – дава најдобри резултати.