Губењето на тежината и одржувањето на постигнатата тежина може да биде исклучително тешко. Научниците можеби откриле дека една од причините за тоа е што дебелината може да остави трајна „меморија“ во имуните клетки лоцирани во масното ткиво.
Студија спроведена на глувци покажа дека дебелината предизвикува долготрајни промени кај имуните клетки познати како макрофаги, со што се нарушуваат процесите кои нормално му помагаат на масното ткиво правилно да функционира.
Важно е да се напомене дека овие промени опстојувале дури и откако глувците со прекумерна тежина биле префрлени на исхрана со ниска содржина на масти. Ова би можело да објасни зошто тие имале потешкотии при губењето на тежината.
Истражувачите сугерираат дека оваа клеточна „меморија за дебелина“ може да објасни зошто телото може да се спротивстави на губењето на масното ткиво.
Д-р Амели Бонфон, експерт за генетика на дебелината која не учествувала во студијата, изјави за Би-Би-Си (BBC) дека наодите од експериментите врз глувци обезбедуваат нови и убедливи докази за механизмите поврзани со врската помеѓу клетките и меморијата за дебелина.
Макрофагите во масното ткиво извршуваат неколку задачи, вклучувајќи го отстранувањето на мртвите клетки и регенерирањето на супстанции кои го поттикнуваат разградувањето на мастите.
Сепак, за да функционираат нормално, макрофагите мора да бидат способни за „алтернативно сплајсирање“ (alternative splicing) – процес кој им овозможува на клетките да земаат копии од генетскиот код и да ги преуредуваат во различни комбинации. На овој начин, еден ген може да произведе широк спектар на биолошки молекули, а овој процес е од суштинско значење за нормалното функционирање на клетките.
Кога истражувачите ги испитувале макрофагите во масното ткиво на глувци со прекумерна тежина, откриле постојани проблеми со овој процес, кои не биле забележани кај слабите глувци.
Потоа, тимот истражувал дали нешто слично може да се случи и кај луѓето. Со анализа на примероци од масно ткиво од поединци со и без дебелина, тие пронашле докази за слични разлики кај макрофагите.
Сепак, Бонфон не била убедена од резултатите на експериментите со човечко ткиво, наведувајќи ги како главен недостаток на студијата. Наодите главно се засновале на корелации и не ги земале предвид потенцијално важните фактори како што се возраста и полот.
Професорот Фердинанд фон Мајен, експерт за исхрана и метаболичка епигенетика, истакна дека студијата не покажува дали клеточните промени предизвикани од дебелината кај луѓето се долготрајни.
„Насочувањето кон дефектните макрофаги за да се помогне во губењето на тежината е, во принцип, добра терапевтска идеја“, рече професорот Фердинанд фон Мајен. Сепак, тој додаде дека сè уште сме „далеку“ од претворање на оваа идеја во третман за луѓе.