Постарите лица кои одат побрзо – без разлика дали за време на краток тест во лекарска ординација или во секојдневниот живот – се соочуваат со помал ризик од смрт, се вели во студијата во која биле следени 4.067 Британци во текот на речиси 12 години.
Истражувањето беше објавено на 23 октомври во списанието JAMA Network Open, а го предводеше Рајан Хадаџ од Одделот за јавно здравје и сестринство при Норвешкиот универзитет за наука и технологија (NTNU) во Трондхајм, во соработка со истражувачи од Франција, Обединетото Кралство, Австралија и Холандија.
Научниците користеа податоци од британската студија „Whitehall II“, во која од средината на 80-тите години на минатиот век се следат државни службеници. Во времето на мерењата, во 2012 и 2013 година, учесниците имале просечна возраст од 69 години, а три четвртини од нив биле мажи.
Тест на патека од 2,5 метри и уред што се носи на зглобот
Брзината на одење се мерела на два начина. За време на клинички преглед, учесниците три пати ја поминувале патеката од 2,44 метри со своето вообичаено темпо – како кога одат по улица кон продавница. Дополнително, девет дена носеле акцелерометар – уред што го следи движењето – на зглобот; истражувачите ги користеле овие податоци за да го пресметаат бројот на чекори во минута што учесниците ги правеле за време на нивните секојдневни активности.
Просечната брзина за време на тестот изнесувала 1,2 метри во секунда. При секојдневното одење, учесниците обично правеле околу 75 чекори во минута, а во интервалите кога се движеле најбрзо – до 112 чекори во минута.
Во текот на периодот на следење, кој траел во просек речиси 12 години, починале 739 учесници – што е нешто повеќе од 18 отсто.
Важно е темпото, а не само бројот на чекори. Откако беа земени предвид фактори како што се возраста, полот, образованието, пушењето, консумирањето алкохол, исхраната, телесната тежина, високиот крвен притисок, нивото на холестерол и хроничните болести, истражувачите утврдија дека побрзото темпо на одење е поврзано со помал ризик од смрт од која било причина.
Секое зголемување на брзината за 0,1 метар во секунда за време на тестот беше поврзано со приближно 10 отсто помал ризик. Во контекст на секојдневниот живот, зголемувањето од десет чекори во минута беше поврзано со 17 до 19 отсто помал ризик.
Поврзаноста со брзината на одење остана значајна дури и кога се земаше предвид вкупниот дневен број на чекори. Не беа забележани разлики помеѓу мажите и жените.
Овие наоди се во согласност со претходна мета-анализа на девет студии, која покажа дека секое зголемување на брзината на одење за 0,1 метар во секунда е поврзано со 12 отсто помал ризик од смрт.
Едно од клучните прашања во студијата беше дали краткиот, контролиран тест и мерењата направени во текот на секојдневниот живот се подеднакво ефикасни во укажувањето на ризикот. Двата методи покажаа слична предвидувачка способност, иако меѓу нив постоеше слаба корелација. Со други зборови, некој што оди брзо за време на тест, не мора нужно да оди исто толку брзо и дома. Авторите заклучуваат дека двата методи можат да се користат во опсежни студии за здравјето на населението. Тие напоменуваат дека тестот има предност што е брз и евтин, додека уредот што се носи на зглобот овозможува следење на движењето во текот на неколку дена. Додаваат и дека сè поголемата застапеност на паметните часовници и уредите за следење на физичката активност (фитнес-тракери) би можела да овозможи користење на вакви податоци во клиничката пракса.
Студијата е опсервациона; затоа, таа укажува на поврзаност, но не докажува дека побрзото одење, само по себе, го продолжува животниот век.
Авторите исто така посочуваат одредени ограничувања: примерокот бил составен од помлади и поздрави луѓе во споредба со пошироката група учесници во оваа истражувачка иницијатива, мнозинството биле мажи, а резултатите не се потврдени (валидирани) кај друга група луѓе.