Таа не престанала да сака, не ги заборавила убавите моменти и не станала одеднаш рамнодушна. Едноставно се уморила од постојаното обидување, разбирање, поправање на работите и чекањето другата страна да го посака истото. А најтешките разделби не се оние каде што љубовта избледела, туку оние во кои сфаќаме дека љубовта сè уште постои – но врската во која се наоѓаме веќе не може да нè направи среќни.
Напуштањето на врска во која искрено сме сакале некого никогаш не е едноставно, особено кога не постои една конкретна, главна причина што би можела да се посочи како дефинитивен крај. Не мора да станува збор за класично неверство, драматична кавга или еден пресуден момент по кој сè се менува. Понекогаш, чувството едноставно се таложи со текот на годините, месеците или неделите – чувство дека нешто недостасува, дека разговорите не водат никаде и дека истите потреби мора постојано одново да се објаснуваат.
Лицето кое размислува за заминување често поминува долго време во размислување, давајќи ѝ на врската уште една шанса и обидувајќи се да најде оправдувања за однесувањето на партнерот. Се присетува на сите убави моменти, верува во она што врската би можела да стане и се прашува дали се откажува прерано. Сепак, на крајот сфаќа дека проблемот не е во неспособноста за љубов, туку во тоа што, и покрај таа љубов, сè почесто се чувствува осамено.
Особено е болно да се сфати дека вие сте целосно присутни во врската, додека другата личност е присутна само тогаш кога ѝ одговара. Вие сте тие што ги започнуваат разговорите, се обидуваат да ги решат проблемите, планираат заедничко време, ја обновуваат блискоста по кавга и размислуваат како да ги подобрат работите за двајцата. Вашиот партнер можеби повремено ќе се потруди, ќе покаже наклонетост, ќе ги каже вистинските зборови или ќе направи промена што ќе ви ја врати надежта. Токму поради овие моменти, заминувањето не е лесно. Тие ве потсетуваат на она што го сакате и ве уверуваат дека, можеби, иднината што ја посакувате е сè уште можна.
Сепак, една врска не може долгорочно да опстане врз основа на повремени изливи на внимание од едната страна и постојан, едностран напор од другата. Поентата не е дека партнерите мора да придонесуваат подеднакво секој поединечен ден – на крајот на краиштата, секој минува низ тешки периоди, има свои обврски и поседува уникатни начини за изразување љубов. Поентата е дека двајцата партнери треба да се чувствуваат одговорни за врската, а вложувањето труд не треба да се појавува само тогаш кога едната страна се заканува дека ќе си замине или веќе не може да ја издржи ситуацијата.
Најголемата внатрешна борба настанува кога ќе сфатите дека ја сакате личноста каква што е таа во убавите моменти, но сепак, вашето секојдневие веќе не го нуди она што ви е потребно. Почнувате да се прашувате дали барате премногу, дали треба да бидете потрпеливи или едноставно треба да прифатите дека љубовта не изгледа секогаш онака како што сте замислувале. Но, да посакувате доследност, возвраќање, внимание и чувство дека не сте единствените што се грижат за иднината на врската – тоа не е исто што и очекување совршенство. Иако никој не може да биде постојано достапен, добро расположен и подготвен да го реши секој проблем, постои јасна разлика помеѓу партнер кој минува низ тежок период и партнер поради кого сте принудени постојано да се борите за најосновните аспекти од врската.
Кога долго време се обидувате да објасните што ве боли, почнувате да ја губите својата спонтаност. Веќе не уживате во интимноста бидејќи постојано се прашувате колку долго ќе трае; исто така, не наоѓате радост во ветувањата, бидејќи сте научиле дека по нив не секогаш следува промена. Токму во тој момент може да сфатите дека врската веќе не ве исполнува – иако самата љубов не исчезнала.
Да се каже „збогум“ во таков момент значи да се откажете не само од личноста, туку и од иднината што сте ја замислувале со неа. Се откажувате од заедничките планови, малите ритуали, познатиот глас, пораките што некогаш сте ги очекувале, како и од надежта дека еден ден, конечно, ќе најдете начин да бидете среќни заедно. Токму затоа, заминувањето честопати не носи моментално олеснување. Можеби ќе почне да ви недостасува личноста што сте биле вие самите во таа врска; можеби ќе почувствувате желба да се вратите кога ќе ви навират убавите спомени, и можеби ќе се запрашате дали требало да почекате уште малку. Ова не значи автоматски дека сте донеле погрешна одлука. Тагата е природен дел од губењето на нешто што некогаш ви значело – дури и кога знаете дека веќе не сте биле среќни. Наместо да ја оценувате својата одлука само според тоа колку ви недостасува другата личност, обидете се да се сетите како сте се чувствувале додека сте биле во врската: размислете колку често сте морале да ги потиснувате сопствените потреби и запрашајте се дали навистина сте имале партнер, или главно сте се држеле за надежта дека тој еден ден можеби ќе стане таков.
Можеби најтешко е да се прифати фактот дека љубовта не е секогаш доволна за двајца луѓе да изградат врска во која и двајцата ќе се чувствуваат исполнети. Можете да сакате некого, да ги разбирате неговите слабости и да го цените сето она низ што сте поминале заедно – а истовремено да знаете дека повеќе не сакате да живеете само од минливи моменти на блискост. Заминувањето не мора да биде казна, одмазда или обид некој да се присили на промена. Понекогаш тоа е едноставно сознание дека не можете вие, наместо другата личност, да ја сакате, градите и одржувате врската. Ако постои обострана подготвеност за промени, врската може да добие нова шанса, но таа подготвеност мора да се покаже преку доследни постапки, а не само преку страв од губење. А ако тоа го нема, имате право да си заминете, дури и кога вашето срце сè уште не е подготвено за тоа. Зашто, не мора да престанете да сакате некого за да сфатите дека веќе не можете да бидете среќни со него.
Понекогаш, најтешкиот облик на љубов кон себе е одлуката да се свртите и да си заминете – не затоа што веќе не ви е грижа, туку затоа што конечно сте сфатиле дека и вие заслужувате врска во која нема постојано да мора да се борите за да се чувствувате сакани.