Постојат луѓе кои уживаат во еротски фантазии, но никогаш не се замислуваат себеси во нив, ниту пак имаат желба да стапат во сексуални односи со друго лице. Канадскиот психолог Ентони Богарт овој феномен го нарече „сексуалност без идентитет“.
Овој концепт за првпат беше опишан во 2012 година. Ентони Богарт, од Универзитетот „Брок“ во Канада, објави краток труд во списанието Archives of Sexual Behavior за поединци кои не чувствуваат сексуална привлечност кон другите, но сепак имаат еротски фантазии. Тој забележа дека кај некои од овие лица постои целосен раскол помеѓу нивниот идентитет и содржината што ги возбудува; тој овој феномен го нарече „автохорисексуалност“ (autohorissexualism) – или, сексуалност без идентитет.
Во тоа време, Богарт го класифицираше овој феномен како парафилија. Сепак, во рамките на асексуалната заедница, оваа етикета беше доживеана како навредлива; со текот на времето, терминот „егосексуалност“ (aegosexuality) стана вообичаениот назив. Зборот е изведен од грчкиот префикс „а-“ (што значи „без“) и латинскиот збор „его“ (што значи „јас“ или „себе“), што во превод би значело „сексуалност без вклучување на сопственото јас“.
Според описите дадени од асексуалните заедници, егосексуалните лица можат да консумираат еротски содржини, да мастурбираат и да имаат еротски фантазии. Во овие фантазии обично се појавуваат анонимни ликови без јасно дефинирани лица – а не самите поединци или некој што го познаваат.
Кога станува збор за вистински сексуални односи со партнер, тие најчесто чувствуваат рамнодушност, па дури и одбивност. Заедницата често го објаснува ова преку аналогија со спортот: некој може да ужива во гледањето натпревар, без притоа да почувствува желба да излезе на теренот. Токму поради оваа неусогласеност, многу егосексуални лица дури доцна во животот сфаќаат дека припаѓаат на асексуалниот спектар. Нивните фантазии како да се во спротивност со отсуството на желба за реален секс.
Егосексуалноста се класифицира во рамките на таканаречениот асексуален спектар – група идентитети што се карактеризираат со слаба, ретка или целосно отсутна сексуална привлечност.
Во студија спроведена од португалските истражувачи Катарина Карваљо и Давид Родригеш, објавена во 2023 година во списанието Sexuality Research and Social Policy, беа опфатени 456 лица од онлајн асексуални заедници. Авторите напоменуваат дека овој спектар ги опфаќа оние што не чувствуваат никаква сексуална привлечност (асексуални), оние што ја чувствуваат само откако ќе воспостават длабока емоционална врска (демисексуални), како и оние кај кои таа варира (грејсексуални).
Тешко е да се утврди колку луѓе припаѓаат на овој спектар, бидејќи дефинициите не се стандардизирани. Национални истражувања од голем обем во Обединетото Кралство – наведени во труд објавен во 2021 година во списанието Archives of Sexual Behavior – покажаа дека помеѓу 0,4 и 1 отсто од возрасните се идентификуваат како асексуални. Досега, ниту едно истражување нема утврдено колкав дел од оваа група се аегосексуални.