Постои вид на блискост што се открива дури откако ќе исчезне потребата да се преправаме дека сме силни и храбри еден пред друг.
Во врската постои момент кој е многу поинтимен од бакнежот: моментот кога престануваме да се грижиме како изгледаме во очите на личноста што ја сакаме. Ова не се однесува само на физичкиот изглед, туку и на сè она што обично се обидуваме да го скриеме – страв, несигурност, љубомора, замор, неуспех или едноставно ден кога немаме сила да бидеме „добро“. Вистинската блискост започнува кога ќе сфатиме дека не мора секогаш да бидеме најдобрата верзија од себе пред партнерот.
Интересно е што луѓето често најмногу копнеат по љубов токму тогаш кога чувствуваат дека најмалку ја заслужуваат. Кога некој може да каже: „Денес не ми е добро“, „Се плашам“, „Згрешив“ или „Не знам што да правам“ – без да очекува потсмев, прекор или разочарување – се случува нешто многу подлабоко од обичното доверување. Личноста добива потврда дека не мора да ја заслужи блискоста преку совршенство. А чувството дека можеме да ја покажеме својата ранливост без страв дека поради тоа ќе бидеме помалку сакани, е еден од темелите на емоционалната сигурност.
Токму затоа, понекогаш најинтимниот гест е едноставно да останеме тука. Не станува збор за моментално решавање на проблемот, за давање десетина совети или за обид да ја „поправиме“ другата личност; станува збор за тоа да седиме покрај неа додека таа минува низ тежок период. Постојат моменти кога на партнерот не му треба решение, туку уверување дека не е сам во она што го доживува. Таквото присуство можеби не изгледа спектакуларно ниту е достојно за објава на социјалните мрежи, но честопати ја прави разликата помеѓу врска во која само коегзистираме и онаа во која навистина се чувствуваме видени и разбрани.
Сепак, блискоста не се покажува само преку големи признанија. Таа се крие и во малите нешта: во сознанието дека на партнерот му е потребен мир по напорен ден, во препознавањето на неговата тишина без притисок веднаш да објасни што се случува, и во тоа да не ја искористиме неговата ранливост против него во некоја идна расправија. Довербата не се гради со една голема изјава, туку преку стотици мали моменти во кои другата личност сфаќа: „Можам да бидам свој, а оваа личност нема да ме казни поради тоа“.
Можеби токму затоа најголемата интимност лежи во дозволата да бидеме целосно искрени и свои со некого. Сексот може да ги спои телата, заедничкиот живот може да ги вкрсти навиките, а љубовта може да ги обедини емоциите. Но, дури откако ќе исчезне потребата за глумење, двајца луѓе почнуваат да го споделуваат она што е најтешко да се открие: сопствените несовршености. И можеби токму тогаш најјасно се гледа силата на една врска – не кога се смееме заедно додека сè оди добро, туку кога можеме да бидеме ранливи еден пред друг, а сепак да се чувствуваме безбедно.