Понекогаш нè привлекува не сигурноста што ја нуди една личност, туку неизвесноста што таа ја буди во нас.
Постојат луѓе кои ни се допаѓаат речиси необјасниво, но колку повеќе ги запознаваме, толку помалку сме сигурни на што сме со нив. Еден ден покажуваат силен интерес, а следниот делуваат дистанцирано. Во еден момент нè опсипуваат со внимание, а во следниот го повлекуваат. Токму таа непредвидливост создава посебен вид на тензија: чекаме порака, анализираме поглед и се прашуваме каде сме згрешиле или што ќе се случи понатаму. Она што го доживуваме како силна „хемија“ понекогаш е – барем делумно – само силно исчекување на одговор.
Неизвесноста има тенденција да ја зголеми важноста што ја придаваме на работите. Кога не сме сигурни дали некој нè сака, секој негов гест добива поголема тежина отколку што би имал во стабилна врска. Една порака може да ни го подигне расположението, додека отсуството на таква порака може целосно да ни го расипе; случајната средба може да предизвика наплив на возбуда. На тој начин, личноста станува нераскинливо поврзана со циклусот на исчекување и награда. Не ја посакуваме само личноста, туку и моментот кога конечно ќе откриеме дали и таа нè посакува нас.
Љубомората дополнително ги комплицира работите, бидејќи може да се маскира како страст. Ако не сме сигурни дали сме единствената – или најважната – личност во нечиј живот, почнуваме да се фокусираме на потенцијалните ривали: кој им пишува? На кого му се насмевнуваат? Зошто веднаш одговориле на некој друг, а чекале со часови за да ни одговорат нам? Во таква динамика, партнерот престанува да биде само личноста што ја посакуваме и станува загатка што се обидуваме да ја решиме. А колку е посложена загатката, толку повеќе честопати сме ментално преокупирани со неа.
Тука се јавува опасна забуна помеѓу интензитетот на врската и нејзиниот квалитет. Мирната личност која е јасна, присутна и заинтересирана, на почетокот може да ни изгледа помалку возбудлива од некој што постојано создава неизвесност. Сепак, отсуството на драма не е исто што и отсуство на страст. Понекогаш сме толку навикнати да ја поврзуваме привлечноста со нервоза, што чувството на сигурност ни изгледа како досада. Дури кога ќе се повлечеме од таквата динамика, сфаќаме колку многу енергија сме потрошиле не на самата љубов, туку на обидите да одгонетнеме што всушност сакала другата личност.
Токму затоа, силната хемија не е секогаш доказ дека некој е вистинската личност за вас. Понекогаш таа хемија е искрена и здрава, но во други случаи е поттикната од недостапност, исчекување, љубомора и страв од загуба. Можеби најважното прашање тогаш не е „Колку го посакувам?“, туку „Како се чувствувам додека го посакувам?“. Ако привлечноста е постојано проследена со тензија, сомнеж, постојано проверување и потреба за потврда, можно е да не сме фасцинирани од самата личност, туку од неизвесноста што таа ја создала.