Дали мачките го сакаат звукот на бакнеж? Нивната реакција лесно може да ги излаже сопствениците

popara16 ноември, 20261min00
2149169973

Многу сопственици, речиси несвесно, испуштаат звук сличен на бакнување – еден вид „цмок“ – кога сакаат да го привлечат вниманието на својата мачка или да покажат наклонетост. Некои мачки веднаш ќе погледнат кон личноста, ќе ги исправат ушите, ќе ѝ пријдат, па дури и ќе почнат да предат. Ваквата реакција лесно може да создаде впечаток дека животното точно разбира што овој звук им значи на луѓето. Сепак, мачките не ги доживуваат звуците од нашиот свет нужно на ист начин како нас; тие често го учат нивното значење преку искуство. Затоа, однесувањето на мачката по звукот е поважно од самиот факт дека таа реагирала на него.

Звукот на „бакнување“ нема вродено значење за мачката

Не постојат докази дека мачките природно го поврзуваат звукот на бакнување со наклонетост. Всушност, мачките не го разбираат човечкиот бакнеж како вроден израз на љубов; сепак, со текот на времето, тие можат да го поврзат со пријатни искуства, доколку по него редовно следува галење, внимание или други позитивни реакции.

Истото важи и за самиот звук. Ако сопственикот често го испушта овој звук, а потоа ја гали мачката или ѝ се обраќа со благ тон, мачката може да научи што обично следува по тој сигнал.

Па, зошто мачката веднаш ја врти главата?

Мачките имаат исклучително чувствителен слух. Тие можат да слушнат поширок опсег на фреквенции од луѓето или повеќето кучиња, а нивните подвижни уши им овозможуваат прецизно да го лоцираат изворот на звукот.

Следствено, брзото вртење на главата кон сопственикот не мора да значи возбуда. Можно е мачката едноставно да регистрирала краток, јасен звук и да проверува од каде доаѓа.

Говорот на телото го дава вистинскиот одговор

Ако по звукот мачката пријде, го опушти телото, ги држи ушите во природна положба или благо нанапред, се трие со главата од сопственикот или бавно трепка, тоа покажува дека ситуацијата веројатно ѝ одговара. Триењето со главата, допирањето со муцката и опуштениот говор на телото се дел од пријателската комуникација кај мачките. Меѓутоа, ако таа се повлече, го спушти телото, ја сврти главата, ги свитка ушите или почне нервозно да мавта со опашката, тогаш звукот или близината во тој момент веројатно не ѝ одговараат. Расположението на мачката најдобро се гледа преку нејзиниот целокупен говор на телото, а не преку еден изолиран потег.

Значи, со текот на времето, мачката може дури и да го засака тој „звук“, бидејќи го поврзува со сопственикот и со пријатно искуство, но самиот звук не претставува универзален знак за љубов. Нејзината реакција најдобро покажува дали тој мал човечки ритуал станал пријатен дел од нивната заедничка комуникација.