Илјадници следбеници, стотици контакти и преполни листи со пораки не значат многу кога ќе дојде моментот искрено да му кажеме некому: „Не сум добро“.
Живееме во чудни времиња: речиси секој е оддалечен само неколку допири на екранот од стотици луѓе, а сепак сè повеќе поединци чувствуваат дека немаат на кого да се обратат кога животот станува тежок. Нашите телефони се полни со имиња, социјалните мрежи со лица, а разговорите се одвиваат секојдневно низ десетици прозорци за четување. Сепак, меѓу прашањата „Што правиш?“ и „Треба да пиеме кафе некогаш“, честопати нема вистинска блискост. Имаме контакти, но не нужно и вистински односи. Имаме публика, но не секогаш некому кому можеме да му ги покажеме оние делови од себе што не ги објавуваме онлајн.
Затоа, модерната осаменост веќе не изгледа како некој што седи сам во празна соба. Таа може да изгледа како личност која разговара со другите, излегува, работи, патува и секојдневно објавува фотографии, а сепак во себе носи чувство дека – ако навистина ѝ затреба помош – би настанала непријатна тишина. Проблемот не е само во тоа што немаме луѓе околу нас, туку во тоа што сè помалку сакаме да бидеме ранливи пред нив. Полесно е да напишеме „сè е супер“ отколку да признаеме дека не е така. Полесно е да испратиме реакција со срце на нечија објава отколку да седнеме до таа личност и да ја прашаме како навистина се чувствува.
Особено е интересно што истовремено станавме многу чувствителни на сопствените граници. Учиме да велиме „не“, да го штитиме своето време, да ги препознаваме односите што нè исцрпуваат и да се дистанцираме од луѓето покрај кои не се чувствуваме добро. Сето тоа е важно. Но, некаде помеѓу одржувањето здрава дистанца и постигнувањето целосна емоционална самодоволност, една едноставна работа почна да избледува: потребата за друга личност. Блискоста подразбира непријатни разговори, трпение, простување, компромис и останување тука дури и кога односот повеќе не е совршен. Ако очекуваме секој однос да биде без напори, можеби не ги штитиме толку нашите граници, колку што се оградуваме од вистинската блискост.
Можеби најважното прашање не е колку луѓе имаме во нашите животи, туку колку од нив нè познаваат онакви какви што навистина сме. Кој препознава кога сме загрижени, дури и кога велиме дека сме добро? Кој може да забележи кога ни се променил гласот? Кај кого можеме да се појавиме ненајавено – без конкретна причина или потреба да изгледаме дотерано, успешно и весело? Ваквите односи не се градат преку ноќ, ниту се мерат според бројот на заеднички споделени фотографии. Тие се градат врз ситници што не се гледаат на социјалните мрежи: повик направен без некоја посебна причина, пријатна тишина и подготвеност да се ислуша некој дури и кога немаме решение.
Можеби токму затоа најважната работа денес е онаа што не може да се купи, „лајкне“ или измери според бројот на следбеници: личност на која можеме да ѝ кажеме „Не сум добро“, без веднаш да мораме да објаснуваме зошто. Некој на чија врата можеме да заѕвониме без страв дека сме пречка или товар. Некој што нема да праша каква корист има од нашиот проблем, ниту пак ќе ја искористи нашата ранливост како материјал за туѓите животи. Во време кога сме достапни за сите, вистинската блискост можеби започнува токму таму каде што завршува потребата да им бидеме достапни на сите.