Тој не изневерува и не лаже; тој ја обожава и ја почитува, и секогаш е тука кога е потребен – но штом ќе се затвори вратата од спалната соба, магијата исчезнува. Дали љубовта е доволна кога телото зборува нешто сосема поинакво?
Постои една непријатна вистина за врските за која недоволно се зборува: можно е некој да биде речиси идеален партнер, а сепак сексуалната динамика меѓу вас едноставно да не функционира. Тој може да биде нежен, внимателен, сигурен и емотивно достапен – некој што ве смее и со кого можете да замислите иднина – а сепак да ја нема онаа искра што ве тера да копнеете да бидете сами заедно. Токму тој контраст ја прави ситуацијата толку збунувачка. Ако „сè друго“ е во ред, зошто тој еден аспект од врската не може едноставно да се занемари?
Проблемот е во тоа што сексуалната компатибилност не е само прашање на техника. Двајца луѓе со текот на времето можат да научат што му годи на другиот, поотворено да разговараат за своите желби и да ја променат рутината; сепак, сексуалната желба вклучува и привлечност, спонтаност, чувство на интимност и начинот на кој партнерите се доживуваат еден со друг. Токму затоа лошиот секс не е секогаш знак дека некој е „лош во кревет“, туку дека двајцата поединци имаат сосема различни потреби. Она што за еден човек е возбудливо, за друг може да биде целосно незанимливо.
Работите стануваат уште покомплицирани кога постои љубов, но не и желба. Вашиот партнер може да биде првата личност на која ѝ се обраќате кога имате проблем – некој со кого сакате да патувате и да градите живот – а сепак некој кого сè помалку имате желба да го допрете интимно. Тогаш често се јавува чувство на вина: „Како можам да сакам некого толку многу, а сепак да не чувствувам желба за него?“ Одговорот е дека емотивната и сексуалната привлечност се поврзани, но сепак различни. Тие можат да коегзистираат со различен интензитет, а понекогаш нивните патишта целосно се разминуваат.
Добрата вест е дека „катастрофата во спалната соба“ не мора засекогаш да остане таква. Ако постои привлечност меѓу партнерите и заедничка желба да се реши проблемот, комуникацијата може да направи огромна разлика. Многу парови никогаш всушност не ги изразуваат своите желби бидејќи стравуваат дека ќе го повредат партнерот. Наместо искрен разговор, тие избираат молчење, изговори или целосно избегнување на сексот. А колку подолго трае молчењето, толку повеќе простор се создава фрустрацијата да прерасне во чувство на отфрленост.
Сепак, постои граница што секој поединец мора сам да ја препознае. Ако недостасува сексуална желба, ако нема подготвеност за промена и ако секој обид за разговор завршува со фрустрација, фактот дека партнерот е совршен во секој друг поглед не го брише тој проблем. Од друга страна, сексуалната хемија не мора секојдневно да личи на сцена од филм – долготрајните врски природно минуваат низ периоди на намалена желба, стрес и променлив интензитет. Можеби вистинското прашање тогаш не е „Дали сексот е доволно добар?“, туку „Дали и двајцата сакаме да најдеме начин да ги подобриме работите?“. Ако одговорот е „да“, она што во моментов изгледа како некомпатибилност, можеби е само проблем за кој никогаш не сте научиле како да разговарате.