Новите генетски истражувања покажаа дека чивавите се во сродство со којотите, иако не е утврден точниот удел на ДНК од којот што тие го носат.
Како мало куче со огромна самодоверба – кое се однесува како да може да се соочи со многу поголем противник – чивавата е одамна позната по својот борбен темперамент.
Новите генетски истражувања укажуваат на поврзаност помеѓу оваа популарна раса и дивите којоти, а сличностите се протегаат и надвор од самата ДНК.
Чивавите се меѓу најмалите кучиња во светот, но често се однесуваат како да се најголеми.
Студија објавена во научното списание Nature Communications го истражуваше генетското потекло на кучињата од американскиот континент. Меѓу проучуваните раси беа чивавите и ксолоитцкуинтли (Xoloitzcuintli) – попознати како „ксоло“ (Xolos), односно мексикански кучиња без влакна.
Анализите покажаа генетска поврзаност помеѓу овие раси и којотите.
Како чивавите станале толку мали?
Ако имаат генетски врски со диви животни, можеби ќе се запрашате зошто чивавите денес се толку ситни.
Дел од одговорот лежи во селективното размножување. Со илјадници години, луѓето избирале кучиња со одредени карактеристики, вклучително и помала големина на телото. Претходните истражувања покажаа дека многу кучиња со тежина помала од седум килограми имаат заеднички генетски маркер на хромозомот CFA15, кој е поврзан со регулирањето на големината на телото.
Овие наоди сугерираат дека генетскиот состав на малите кучиња бил обликуван преку долг процес на припитомување и селективно размножување.
Сепак, новата студија не утврдила прецизно колкав процент од ДНК на којот е присутен кај денешните чивави, ниту пак докажала дека луѓето намерно ги вкрстувале овие животни со домашните кучиња.
Зошто чивавите се однесуваат како да се многу поголеми?
Чивавите се познати по тоа што се прилично претпазливи кон непознати луѓе, а истовремено се и исклучително заштитнички настроени кон своите сопственици. Интересно е тоа што одредени слични карактеристики можат да се забележат и кај којотот.
Иако често ги замислуваме како осамени животни, којотите можат да живеат во стабилни парови или семејни групи; тие ја бранат својата територија, а исто така покажуваат и склоност кон игра.
Уште една интересна сличност се однесува на нивната реакција на опасност. Според организацијата „Project Coyote“, којотите понекогаш применуваат „лажен напад“ – однесување чија цел е да ја одврати заканата без да дојде до директен судир.
Ова донекаде потсетува на чивава која гласно лае и нагло трча напред, обидувајќи се да исплаши куче што е многу поголемо од неа. Сепак, сличноста во однесувањето не мора да значи дека таа е директна последица на заеднички гени.
На малите кучиња им е потребна сериозна дресура. Без оглед на нивната големина, на чивавите им е потребна соодветна социјализација, доследна дресура и доволно физичка активност. Нивната интелигенција и енергија можат да дојдат до израз преку учење команди, играње со топка и други ментални предизвици.
Американскиот кинолошки клуб (AKC) наведува дека чивавите можат успешно да учествуваат во обука за послушност и во разни кучешки спортови.
Иако многу од нив уживаат да поминуваат време во скутот на своите сопственици, важно е да имаат можност и да ја истражуваат околината, да си играат и да ја потрошат својата енергија.
Чивавата можеби е мала, но нејзиниот темперамент и потреби не треба да се потценуваат. Понатаму, генетските истражувања откриваат дека историјата на домашните кучиња крие многу интересни детали кои допрва треба целосно да се разоткријат.