Некогаш, модата служела за да открие кои сте. Денес, таа понекогаш служи за да покаже дека знаете што е моментално „во тренд“.
Во современата мода има нешто малку парадоксално: никогаш сме немале повеќе можности да бидеме различни, а сепак никогаш не било полесно сите да изгледаме исто. Ги отвораме социјалните мрежи и гледаме илјадници жени – со различни животи, години и карактери – кои носат речиси идентични парчиња облека, бои, фризури и силуети.
Некогаш трендовите се следеа како начин да се открие нешто ново; денес, тие понекогаш се следат едноставно за да не се изгледа „надвор од чекор“. Можеби токму тука лежи одговорот на прашањето каде исчезнала онаа стара идеја за женственоста – не нужно онаа дефинирана преку здолништа, високи потпетици или црвен кармин, туку чувството дека жената има право да изгледа токму онака како што сака.
Се разбира, женственоста никогаш немала само една форма. Таа не исчезнала само затоа што жените денес носат патики, широки панталони или широки јакни. Ниту пак, елегантната жена автоматски се дефинира преку носењето фустан и бисери. Прашањето е многу поинтригантно: кога трендовите станаа поважни од личниот стил? Кога почнавме да купуваме одредено парче облека не затоа што навистина ни прилега, туку затоа што толку често сме го гледале, па сме заклучиле дека едноставно мораме да го имаме? Модата отсекогаш била колективен феномен, но социјалните мрежи го забрзаа овој процес до тој степен што границата меѓу „ова ми се допаѓа“ и „ова треба да ми се допаѓа“ речиси исчезна.
Особено е интересна промената што се случи со самата идеја за „дотерување“. Некогаш постоеше посебна категорија на облека за оние моменти кога жената сакаше да се чувствува посебно – не нужно поради маж, работа или погледите на другите, туку поради самата себе. Денес, од жената често се очекува да биде – истовремено – природна, негувана, секси, опуштена и модерна, а притоа да изгледа како воопшто да не се трудела премногу. Таа треба да изгледа совршено, но никогаш како да поминала два часа пред огледалото. Таа треба да биде женствена, но не и „претерана“. Привлечна, но не и „желна за внимание“. Елегантна, а сепак доволно лежерна. Дури и спонтаноста стана тренд.
И можеби токму тука се соочуваме со најголемиот парадокс. Од жените бараме да бидат автентични, а сепак секојдневно им наметнуваме многу прецизна слика за тоа како таа автентичност треба да изгледа. Природни веѓи, одредена фризура, специфичен изглед на ноктите, одредена фигура, специфична чанта, одреден модел на патики – дури и „дискретната елеганција“ сега има свој визуелен код. Жената може да отфрли еден тренд, само за веднаш да ѝ биде понуден друг, кој го дефинира изгледот на „старите пари“ (old money), „чистата девојка“ (clean girl), „сопругата на мафијаш“ (mob wife) или „тивкиот луксуз“ (quiet luxury). И така, бунтот против униформноста многу брзо се претвора во нова униформа.
Можеби, тогаш, прашањето не е што се случило со женственоста, туку што ѝ направивме ние кога се обидовме да ја претвориме во тренд. Женственоста не мора да изгледа исто кај дваесетгодишна девојка и кај педесетгодишна жена. Таа не мора да подразбира високи потпетици, долга коса, фустан или шминка. Може да се работи за начинот на кој некој зборува, се движи, ја избира облеката, ги носи своите години, поставува граници или едноставно ужива во сопствениот изглед. Можеби најмодерната работа што една жена може да ја направи денес е токму онаа најстарата: да погледне што е моментално „во тренд“, а потоа мирно да одлучи дали тоа воопшто ѝ прилега.