Кога се чувствуваме видени, посакувани и слободни да бидеме свои, начинот на кој ја доживуваме привлечноста се менува – и токму тука лежи разликата помеѓу површната хемија и трајната блискост.
Можеби имате совршена фризура, одлична фигура, облека во која се чувствувате прекрасно и поглед што привлекува внимание. Сепак, постои нешто што не може да се купи, да се вежба пред огледало или да се постигне со филтер за фотографии: чувството дека личноста покрај вас навистина ве гледа. Не станува збор само за забележување на вашиот изглед; туку за препознавање кога сте уморни, знаење што ве насмевнува, паметење на ситниците што сте ги спомнале попатно и чувствување кога не сте расположени за разговор. Тој вид на внимателност може да го трансформира начинот на кој го доживуваме партнерот – како и начинот на кој се гледаме себеси кога сме со него.
Кога зборуваме за привлечност, честопати го замислуваме физичкиот изглед како почетна точка и најважен фактор. Сепак, човечката привлечност не е само визуелна реакција. Тоа колку некој ни е привлечен зависи и од начинот на кој се однесува кон нас, чувството на сигурност што го пружа, емоционалната блискост, довербата и нашите заеднички искуства. Токму затоа, некој што на прв поглед можеби не бил наш „тип“, со текот на времето може да стане личност што ја сметаме за неверојатно привлечна. Како што подобро запознаваме некого и го поврзуваме со пријатни искуства, квалитети што ги цениме и чувство на блискост, така и нашата проценка за неговата привлечност може да еволуира.
Постои посебен вид на привлечност што произлегува од чувството дека на партнерот не мора сè да му се објаснува. Кога некој ќе забележи дека сме нервозни уште пред да го кажеме тоа, ќе се сети на разговор од пред неколку недели или ќе разбере зошто одреден ден има посебно значење за нас, тој испраќа едноставна порака: „Внимателно те следам и те разбирам. Важен си ми.“ Психолошките истражувања за одзивноста на партнерот ја поврзуваат состојбата во која се чувствуваме разбрани, прифатени и згрижени од партнерот со поголема блискост и поквалитетна врска. Чувството дека сме навистина видени не е само романтично клише; тоа е фундаментален начин за градење сигурност во врската.
Уште еден парадокс на долготрајните врски е тоа што привлечноста не мора нужно да се зголемува кога постојано се трудиме да ја прикажеме најдобрата верзија од себе. Понекогаш се случува спротивното – привлечноста расте кога можеме да бидеме целосно опуштени и свои. Кога партнерот нè гледа веднаш штом ќе се разбудиме, кога сме болни, нервозни или без шминка, кога правиме грешки или едноставно кога имаме лош ден – а неговиот интерес останува непроменет – добиваме нешто што почетната занесеност не може да го понуди. Тоа не значи дека физичкиот изглед престанува да биде важен; туку значи дека тој повеќе не е единствениот фактор што одредува дали се чувствуваме посакувано.
Постои огромна разлика помеѓу „мојот партнер ме посакува“ и „мојот партнер ме посакува само кога изгледам или се однесувам на одреден начин“. Во првиот случај, желбата може да се доживее како потврда за тоа кои сме, додека во вториот, таа лесно станува само уште еден критериум што мораме да го исполниме. Кога партнерот покажува интерес, нежност и почит – дури и кога нема непосредна сексуална награда – привлечноста добива поинаква димензија. Летен допир, комплимент што оди подалеку од физичкото, поглед што се задржува секунда подолго или искрен интерес за мислите на другата личност можат да имаат многу поголемо влијание од постојаниот обид да го импресионираме партнерот со својот изглед.
На долг рок, најпривлечната личност честопати не е онаа поради која секојдневно се гледаме во огледало, туку онаа покрај која можеме да се опуштиме и да бидеме свои – некој што нè гледа како нешто повеќе од само дотерани, весели и забавни личности. Тоа е личноста што ја забележува промената во нашиот глас, го памети малиот детал што сме го спомнале и ни покажува дека нè сака – не само кога е лесно да се сакаме. Тоа не значи дека емоционалната блискост автоматски создава сексуална привлечност, ниту дека изгледот нема никаква улога; привлечноста е многу посложена од тоа. Сепак, кога се чувствуваме видени, прифатени и посакувани, нашата перцепција за сопственото тело, за партнерот и за самата врска се менува. И можеби токму затоа една од најпривлечните работи што може да ги направи партнерот нема никаква врска со огледалото: да нè погледне и да ни покаже дека навистина нè гледа.