Некои кучиња уживаат во галењето, но штом сопственикот им ја допре шепата, тие ја повлекуваат, стануваат или јасно покажуваат дека допирот им е непријатен. Ваквата реакција не мора да значи дека кучето е разгалено или непослушно. Шепите се многу чувствителни делови од телото, а одбивноста кон допир може да произлезе од страв, лошо искуство или болка.
Шепите се природно многу чувствителни
Кучињата имаат голем број нервни завршетоци во стапалата и прстите, поради што допирот таму може да го доживуваат поинтензивно отколку на многу други делови од телото. Влошките на шепите им помагаат да ја проценат површината по која одат, како и да детектираат промени во температурата, притисокот и текстурата.
Поради ова, дури и благ допир или држење на шепата може да биде непријатно за некои кучиња.
Можеби се сеќаваат на непријатно искуство
Еден погрешен потег при потсекувањето на ноктите понекогаш е доволен кучето да почне да го поврзува допирот на шепата со болка. Крвни садови и нерви минуваат низ внатрешноста на ноктот, па прекумерното скратување може да предизвика болка и крварење.
Страв може да се развие и ако кучето претходно било насилно задржано додека некој му ги прегледувал или средувал шепите. Таквото искуство може дополнително да ја засили непријатноста.
Некои кучиња едноставно не се навикнати на допир
Голема улога игра и она на што кучето се навикнало додека било кутре. Постепеното навикнување на кучето на допир на нозете, прстите и канџите уште од рана возраст ја зголемува веројатноста дека подоцна мирно ќе го прифати таквиот допир.
Кратките сесии со благ допир, награди во форма на храна и пофалби можат да му помогнат на кучето да го поврзе допирот на шепите со пријатно искуство.
Изненадната одбивност може да укажува на болка
Ако кучето претходно дозволувало да му се допираат шепите без проблем, но сега одеднаш ги повлекува, цвили или ржи, причината може да биде здравствен проблем. Повредена подлога на шепата, пукната канџа, трн, исеченица или оток може да доведат до зголемена чувствителност.
Доколку се појават куцање, крварење, оток или интензивно лижење на шепата, сопственикот треба да се консултира со ветеринар.
Од клучно значење е да не се присилува кучето. Вкочането тело, спуштени уши, повлекување на шепата или обид за оддалечување се јасни знаци дека кучето чувствува непријатност при допирот. Со трпение и позитивни искуства, многу кучиња со текот на времето стануваат поприфатливи кон прегледите на шепите и потсекувањето на канџите.