Во обемна меѓународна анализа се разгледани податоци за болка кај повеќе од шест милиони луѓе од 118 земји, при што се откриени разлики меѓу половите, како и промени што се јавуваат од детството па сè до длабока старост.
Студијата беше објавена на 5 октомври во научното списание Nature Medicine, а истражувачката Лорна Нилсон зборуваше за нејзините наоди во извештај посветен на истражувањата за здравјето на жените.
Истражувачите собраа податоци од 902 извори базирани на општата популација за да ја анализираат болката во 11 региони на телото, оценувајќи ги како интензитетот, така и болката што се јавува на повеќе места истовремено. Жените сочинуваа приближно 55 проценти од учесниците.
Резултатите покажаа дека жените пријавувале повеќе болка од мажите во сите 11 испитувани региони на телото и дека кај нив постоела поголема веројатност да пријават каква било форма на болка.
Најзначајните разлики беа забележани кај болката во пределот на лицето – која жените ја пријавувале повеќе од 80 проценти почесто – проследена со главоболки (приближно 75 проценти почести) и болки во стомакот (приближно 60 проценти почести). Силната болка (оценета со седум или повеќе на скала од 0 до 10) и болката што зафаќа повеќе региони на телото, исто така, биле приближно 50 проценти почести кај жените.
Нилсон истакнува дека, иако фактот оти жените пријавуваат повеќе болка не е нов, огромниот обем на оваа студија е значаен. Таа исто така посочува дека повисоката стапка на пријавена болка кај жените не била ограничена само на состојби за кои веќе се знае дека несразмерно ги погодуваат, како што се фибромијалгијата или мигрената.
Во моментов нема одговор зошто е тоа така. Според Нилсон, меѓу главните можни причинители се вбројуваат имуните клетки, хормоните и нервниот систем; фактот што овие разлики се појавуваат во различни делови на телото укажува на објаснување што оди подалеку од која било поединечна болна состојба.
Студијата исто така откри дека болката не се зголемува рамномерно со возраста. Пропорцијата на луѓе што пријавуваат некаква форма на болка се зголемила од приближно 30 проценти кај малите деца до околу 70 проценти кај оние на возраст над 100 години.
Сепак, силната болка го достигнала својот врв околу 50-тата година од животот, а распространетата болка околу 70-тата година, по што и двете почнале да опаѓаат. Главоболките беа најчести околу 34-тата година од животот, а болките во стомакот околу 23-тата, додека болките во грбот, колковите и колената продолжија да се зголемуваат.
Пријавувањето на болка најбрзо растеше пред 55-тата година, а значајна улога играше и местото на живеење. Кај луѓето постари од 80 години, болката беше за околу 30 процентни поени почеста во најнеразвиените земји отколку во најразвиените. Пушењето, дебелината и ниските приходи заедно придонесуваа со приближно 18 проценти кон глобалниот товар од болка.
Следствено на тоа, авторите на студијата сугерираат дека, со оглед на тоа што најголемиот дел од болката се акумулира пред средната возраст, можностите за превенција може да се појават порано отколку што предвидуваат сегашните здравствени системи и политики.
Студијата има и одредени ограничувања. Учесниците сами ја пријавуваа болката преку прашалници – кои обично го опфаќаа претходниот месец – што се разликува од хроничната болка. Прашањата во анкетите не беа формулирани на ист начин во сите студии, а повеќето анкети опфаќаа различни луѓе со различна возраст, наместо да ги следат истите поединци низ времето. Покрај тоа, постарите лица може поинаку да ја опишуваат болката или потешко да ја одредат нејзината точна локација, па затоа забележаното намалување во подоцнежниот живот може делумно да се должи на начинот на кој се пријавува болката.