
Кога ќе видите што виси меѓу нозете на моделот, ќе разберете зошто сите коментираат
Токму кога помислуваме дека модата ги исцрпи сите начини да нè изненади, Неделата на модата уште еднаш докажува дека не сме ни блиску. Овој пат, социјалните мрежи се во оган поради
хулахопките со толку спуштен меѓуножје што вишокот материјал буквално виси меѓу нозете додека моделот оди по пистата . Невообичаениот модел го претстави белгиската дизајнерка Џули Кегелс, а видеото, кое брзо стана вирално, прикажува бледо портокалови хулахопки чиј шев е спуштен значително пониско отколку кај класичните модели. Авторот на видеото дополнително се пошегува пишувајќи дека „растојанието од хулахопките до меѓуножјето е 6,7 квадратни метри“, и беше јасно дека интернетот нема да пропушти таква можност.
Коментарите, како што се очекуваше, беа посебна приказна. „Како луѓето успеваат да останат сериозни на овие модни ревии?“, праша еден корисник, додека друг призна дека само гледањето е доволно за да ја почувствува таа добро позната непријатност кога хулахопките почнуваат да се лизгаат надолу. „Најбесмисленото нешто што сум го видела во модата“, „Ми прави непријатно само да гледам“ и „Ова е мојот кошмар“ беа само некои од коментарите. Еден корисник отиде уште подалеку и напиша дека Модната недела станува сè повеќе насочена кон обидот да се шокира публиката, а помалку кон презентирање работи што некој всушност би сакал да ги носи. Сепак, имаше и неколку високи жени кои не сметаа дека идејата е сосема луда – токму затоа што честопати имаат проблеми со наоѓање доволно долги хулахопки.
Џули Кегелс, која работеше во модната куќа „Алаја“ пред да го лансира својот бренд и студираше на Кралската академија за ликовни уметности во Антверпен, е позната по играњето со пропорции и намерното „расипување“ на класичните силуети. Затоа, веројатно не ни очекувала дека утре ќе ги купиме овие хулахопки во три бои и ќе ги носиме на работа. Целта, се чини, била да погледнеме, да застанеме и да се запрашаме што точно гледаме. Таа сигурно успеала во тоа. Единственото прашање останува: мода, уметност или моментот да признаеме – луѓе, отидовме предалеку?