Не секоја фантазија претставува желба што треба да се реализира – а молчењето често не произлегува од недостиг на доверба, туку од страв од осуда, отфрлање или ризик дека партнерот ќе го промени мислењето за него.
Постои еден аспект од машката сексуалност за кој често се зборува, но малку се разбира: што замислува еден маж кога е сосема сам со своите мисли. Фантазиите можат да бидат разновидни, понекогаш неочекувани, па дури и целосно различни од она што поединецот го посакува во реалниот живот. Тука се јавува парадокс: мажот може да има партнерка која ја сака и во која има доверба – со која споделува исполнет сексуален живот – а сепак никогаш целосно да не ѝ го открие својот внатрешен свет.
Една од причините за ова е стравот од тоа како би можела да се протолкува одредена фантазија. Луѓето често прават грешка изедначувајќи го замисленото со реалните желби; ако мажот фантазира за нешто, неговата партнерка може да заклучи дека тој нужно сака тоа и да го оствари, дека она што веќе го имаат не е доволно, или пак дека тој е незадоволен од неа. Сепак, сексуалната фантазија не функционира толку едноставно. Таа може да послужи како простор за љубопитност, игра, бегство од секојдневието или како начин да се истражат работи кои – токму затоа што остануваат во сферата на имагинацијата – не мора да имаат место во реалниот живот.
Тука е и прашањето за машката гордост. Многу мажи растат со убедувањето дека треба да бидат сигурни во себе, сексуално самоуверени и ослободени од каква било несигурност. Парадоксално, токму ова очекување може да доведе до тоа некои мажи да ги доживуваат одредените фантазии како извор на ранливост. Многу е полесно да се каже „сè е во ред“ отколку да ѝ се признае на партнерката: „Постои нешто што ме возбудува, но не сум сигурен како ќе реагираш ако ти кажам“. Во тој момент, разговорот за сексот престанува да биде само разговор за секс – тој станува разговор за прифаќањето.
Исто така, вреди да се напомене дека тајната фантазија не значи автоматски дека постои проблем во врската. Сексуалната природа на една личност не е ограничена само на моментите поминати со партнерот. Исто како што поединците имаат приватни мисли, соништа и фантазии кои не ги споделуваат дури ни со оние што им се најблиски, така постои и внатрешен сексуален простор што може да остане личен. Проблем настанува само кога молчењето произлегува од страв, срам или чувство дека човек не може да ја изрази својата вистинска внатрешна состојба пред партнерот. Во такви случаи, она што можело да биде извор на блискост, наместо тоа, станува извор на оддалеченост.
Можеби, тогаш, најважното прашање не е толку „Што замислува тој?“, туку попрво: „Дали се чувствува доволно безбедно со мене за да разговара за тоа?“ Во здрава врска, фантазијата не мора автоматски да стане план, ниту пак секоја желба мора да биде исполнета. Сепак, способноста да се разговара за вакви работи – без исмевање, осудување или избрзани заклучоци – може да отвори сосема нов вид на интимност. На крајот на краиштата, најдлабоката блискост меѓу двајца луѓе не подразбира нужно откривање на апсолутно сè еден на друг; таа, всушност, се состои во сознанието дека човек може да ги изговори дури и оние работи што се тешки за кажување.