Пред да земат куче, многу луѓе размислуваат дали да изберат женка или мажјак. Едно големо американско истражување покажа дека разлики во однесувањето навистина постојат, но тие се помали отколку што вообичаено се верува.
Повеќето идни сопственици се прашуваат дали да земат женка или мажјак уште пред кучето да пристигне дома, а многумина веќе имаат јасна претпочитаност за едниот или другиот пол.
Истражување објавено во списанието PLOS One дава одговор на ова прашање. Истражувачите анализирале податоци за однесувањето на 47.444 кучиња кои учествувале во „Проектот за стареење на кучињата“ (Dog Aging Project) – долгорочна студија од голем обем за здравјето и стареењето на кучињата во САД, спроведена во периодот помеѓу 2020 и 2023 година.
Сопствениците пополниле прашалник наречен C-BARQ, кој нашироко се користи за проценка на однесувањето на кучињата. Научниците ги класифицирале одговорите во четири категории: страв, потреба за внимание, агресивност и способност за учење (дресирање). Примерокот бил рамномерно поделен помеѓу мажјаци и женки, а огромното мнозинство од кучињата (88 проценти) биле стерилизирани или кастрирани.
Женките полесно се дресираат; мажјаците бараат повеќе внимание.
Резултатите покажуваат дека, во просек, мажјаците се помалку плашливи од женките, но исто така и малку поагресивни. Од друга страна, женките подобро реагирале на дресура и барале помалку внимание отколку мажјаците.
Според Kinship, најзначајната разлика помеѓу половите е забележана во категоријата „потреба за внимание“ – категорија која опфаќа како приврзаност кон сопственикот, така и однесувањето на кучето кога ќе остане само.
Сепак, овие разлики се мали. Авторите на студијата предупредуваат дека податоците се засноваат на она што сопствениците го забележуваат кај своите миленици. Некои претходни истражувања покажале дека полот има многу мало влијание врз однесувањето на кучињата, па можно е луѓето кај животните да препознаваат особини што инаку им ги припишуваат на мажите и жените.
Големината и потеклото се поважни отколку што мислите.
Студијата откри и други интересни факти. Малите кучиња, со тежина до девет килограми, биле поплашливи, поагресивни и потешки за дресирање од поголемите кучиња. Авторите претпоставуваат дека причината делумно лежи кај сопствениците, бидејќи е полесно да се крене мало куче и да се тргне настрана кога се однесува лошо, наместо да се работи на негово поинакво воспитување.
Кучињата од мешани раси, во просек, биле поплашливи, барале повеќе внимание и покажувале поголема агресија од кучињата од чисти раси. Авторите сметаат дека причината за тоа е што кучињата од мешани раси почесто се вдомуваат од азили, па можно е да имаат стресно или трауматично минато.
Изненадувачки се и податоците поврзани со стерилизацијата. Во овој примерок, нестерилизираните кучиња биле помалку агресивни од оние што биле стерилизирани. Ова се совпаѓа со неодамнешните истражувања кои покажуваат дека стерилизацијата не секогаш го смирува кучето, а понекогаш може да има и спротивен ефект.
Секое куче е приказна за себе.
Слично размислува и германскиот психолог за кучиња, Марк Еберсбах, кој за PETBOOK објасни дека ова прашање треба да се разгледа пошироко. Тој нагласува дека мора да се прави разлика помеѓу карактерот на конкретното куче и типичните карактеристики на расата, бидејќи женките од една раса можат да бидат поодлучни од мажјаците од некоја друга раса.
„Познавам мажјаци кои се пречувствителни, како и женки кои се храбри и одлучни“, вели Еберсбах.
Врз однесувањето на кучето влијаат воспитувањето, социјализацијата, расата и личноста, па затоа експертите советуваат при изборот на миленик повеќе да се обрне внимание на конкретното куче, отколку на неговиот пол.