Ако во моментов доцните некаде, оваа статија е за вас.
Психолозите објаснуваат дека нашето слободно време се претворило во напната трка, каде што моментите за релаксација стануваат обврски што треба да се штиклираат од списокот. Од седумдесетте часа слободно време неделно – откако ќе се одземат времето за работа, спиење и домашни обврски – ни преостануваат само околу дваесет часа, кои очајнички се обидуваме да ги искористиме што е можно поефикасно.
Пренатрупаните распореди и следењето на социјалните мрежи го претворија нашиот приватен живот во арена за докажување. Во таква средина, дури и медитацијата и одморот го губат своето значење, бидејќи ги доживуваме како задачи што мораме да ги завршиме.
Оддалечување од спонтаноста
Постојаната потреба за планирање и барање одобрување од другите нè оддалечува од спонтаноста. Психоаналитичарите истакнуваат дека импровизацијата станала форма на бунт против општеството што бара постојана усогласеност и следење на трендовите. Честопати ги споделуваме нашите планови онлајн барајќи потврда, а со тоа ги пропуштаме неочекуваните, убави моменти што произлегуваат од случајноста.
Професорот по филозофија Алесандро Бертинето објаснува дека импровизацијата не претставува недостаток на подготовка, туку вештина за прилагодување кон ненадејни околности. Таа е спој на нашите навики и креативност, што ни овозможува навистина да го доживееме моментот во кој се наоѓаме.
Досадата не е неуспех
Пренатрупаните распореди навлегле во секоја сфера од нашиот живот – од образованието и работата до времето што го поминуваме со семејството и пријателите. Експертите нè потсетуваат дека досадата и слободното време не се знаци на неуспех, туку суштински услови за вистинска креативност и ментален одмор. Децата најдобро го разбираат овој концепт, бидејќи играта им овозможува едноставно да го отфрлат притисокот за постигнување конкретни резултати. Кога секоја активност ја поврзуваме со одредена цел, ја губиме способноста да уживаме во самиот процес. Затоа е важно повремено да си дозволиме неструктурирано време, ослободено од однапред дефинирани очекувања.
Стравoт од пропуштање и илузијата за контрола создаваат погрешен впечаток дека сме безвредни или неспособни ако немаме јасни цели. Пренатрупаниот распоред е како загушлива соба преполна со мебел, во која нема простор за слободно движење. Оставањето празни периоди меѓу секојдневните обврски отвора можност за откривање нови искуства и желби. Кршењето на воспоставените обрасци и прифаќањето на неочекуваното ни помагаат да избегаме од менталниот затвор на постојана преоптовареност. На крајот на краиштата, враќањето кон едноставноста и спонтаната игра останува единствениот вистински пат до внатрешен мир, пренесува „Elle“.