Пеперутките во стомакот не се секогаш знак на љубов: понекогаш тие се резултат на неизвесност, страв од отфрлање и постојаното прашање „Што мисли тој/таа во моментов?“
Постои посебен вид привлечност што целосно нè преплавува – постојано размислуваме за личноста, го проверуваме телефонот, анализираме пораки и се прашуваме што се случува во нивната глава. Не можеме да се опуштиме, но токму затоа имаме впечаток дека чувството е неверојатно силно. Проблемот е што интензитетот не е ист како блискоста. Кога не знаеме каде сме, мозокот добива многу помалку сигурност отколку што му е потребно, па почнува да бара одговори. Еден топол поглед станува доказ дека сепак има нешто меѓу нас, една ладна порака буди сомнеж, а секоја следна средба добива огромна емоционална тежина. Така, неизвесноста може да произведе чувство што наликува на голема љубовна врска – иако сè уште не сме се запознале доволно добро.
Интересно е што телото понекогаш не прави голема разлика помеѓу возбудата и вознемиреноста. Брзото чукање на срцето, нервозата, исчекувањето, немирот и постојаното фокусирање на другата личност може да се доживеат како „хемија“. Затоа некој може да каже: „Никогаш порано не сум бил трогнат вака“, а сепак да не може да спие правилно затоа што не знае дали личноста ќе реагира. Секако, физичката возбуда е дел од привлечноста, но тоа не значи дека врската е добра за нас. Понекогаш сме најзафатени со токму работите што не нè прават да се чувствуваме безбедно. И колку сме поанксиозни, толку поважна може да ни изгледа личноста.
Привлечноста кон некој чие внимание е непредвидливо може да биде особено силна. Еден ден е нежен и заинтересиран, следниот е далечен; еден ден чувствуваме дека сме му многу важни, а следниот почнуваме да се прашуваме дали сè го замислуваме. Таквата динамика може да нè натера уште повеќе да копнееме по потврда. Кога ќе ја добиеме, чувствуваме огромно чувство на олеснување – затоа тој момент може да изгледа толку спектакуларно. Но, олеснувањето не е исто што и љубовта. Ако ни треба лицето прво да ги предизвика нашите несигурности, а потоа да нè увери, можеме да почнеме да го мешаме емоционалниот ролеркостер со страста.
Од друга страна, здравата привлечност не мора да биде здодевна само затоа што е мирна. Постои голема разлика помеѓу некој што не ни е интересен и некој што не нè тера постојано да се прашуваме дали сме доволно добри, доволно интересни или доволно пожелни. Кога знаеме дека сме прифатени, нашиот нервен систем добива шанса да се смири, а потоа можеме да ја видиме другата личност пореално. Не мора да ја анализираме секоја порака, да бараме скриени значења и да ја докажуваме сопствената вредност. Привлечноста може да постои со сигурност. Покрај тоа, за многу луѓе, сигурноста е првото нешто што го откриваат колку длабока може да биде интимноста кога нема постојан страв од загуба.
Значи, следниот пат кога ќе помислиме: „Никогаш не сум бил толку привлечен од никого“, можеби вреди да се постави многу поважно прашање: „Како се чувствувам кога сум околу оваа личност?“ Ако одговорот е: возбуден, но и постојано напнат; среќни, но опседнати со тоа кога ќе се јават; заљубени, но несигурни во сопствената вредност – можеби не треба веднаш да заклучиме дека станува збор за судбоносна хемија. Понекогаш не сме привлечени само од некоја личност, туку и од нејзината потврда. Вистинската интимност не мора да произведува постојана неизвесност за да биде возбудлива. И можеби една од најзрелите форми на љубов е токму онаа во која срцето продолжува да чука побрзо – но без истовремено да се прашуваме дали другата личност ќе нè избере утре.