Видеоигрите сè уште често се поврзуваат со деца и тинејџери, иако голем број возрасни, исто така, поминуваат дел од своето слободно време играјќи ги. Следствено, научниците покажуваат сè поголем интерес за тоа како мозокот на возрасните реагира за време на играњето и дали возраста влијае врз начинот на кој ги обработуваме ваквите видови предизвици. Неодамнешните истражувања сугерираат дека ситуацијата не е едноставна дихотомија помеѓу „корисно“ и „штетно“.
Една обемна мета-анализа, објавена во 2026 година, опфати 133 студии со вкупно 14.245 учесници. Резултатите покажаа мала, но значајна поврзаност помеѓу играњето видеоигри и подобрите перформанси во области како што се меморијата, просторните способности, визуелното внимание и когнитивната контрола. Интересно е тоа што возраста на учесниците не го промени значително овој образец.
Мозокот извршува повеќе задачи истовремено
Многу игри бараат од играчите да следат различни информации, да ги паметат правилата, да носат брзи одлуки и да реагираат кога ситуацијата нагло ќе се промени. Токму поради ова, ваквата активност ангажира повеќе когнитивни процеси истовремено.
Едно 30-неделно истражување направи споредба помеѓу акционите игри и стратешките игри. Двете групи покажаа подобрувања во задачите што го мерат вниманието, работната меморија и извршните функции; сепак, скенирањата на мозочната активност открија различни обрасци на промени. Кај групата што играше акциони игри, некои од овие промени се задржаа дури и откако заврши периодот на играње.
Ова не значи дека секоја игра влијае врз мозокот на ист начин. Брзите акциони игри, стратешките игри, сложувалките и симулациите поставуваат различни барања пред играчот, со што ангажираат различни когнитивни способности.
Ефектот беше забележан и кај луѓе кои вообичаено не играат игри.
Едно истражување од 2025 година следеше 18 возрасни лица – со просечна возраст од околу 24 години – кои не играа видеоигри редовно. Во текот на три вечери, по еден час секоја вечер, тие или играа акциона игра, или – како дел од контролните услови на експериментот – гледаа популарна акциона серија.
По играњето, учесниците покажаа подобри резултати на тестовите за визуелно-просторна работна меморија и пријавија пониски нивоа на стрес во споредба со моментите кога ја гледаа серијата. Понатаму, истражувачите не утврдија значително влошување на објективниот квалитет на сонот.
Сепак, повеќе време поминато пред екранот не значи автоматски и поголеми придобивки. Ако играњето игри го потиснува сонот, физичката активност, работата или социјалниот живот, ситуацијата се менува. Сепак, самиот факт дека некој одамна ги поминал тинејџерските години не значи дека неговиот мозок престанува да реагира на предизвиците што ги носат видеоигрите.