По војната и затворањето на рудниците во Љубија, Босна и Херцеговина, останаа само оние што мораа да останат. Плевел, урнатини од социјалистички згради и сиромаштија се нивното секојдневие, како што неодамна беше сведок на фотографот Ромео Ибришевиќ…
При споменувањето на Љубија, населба 11 км југозападно од Приједор, на ум доаѓаат слики од прекрасен рударски град кој некогаш живеел од железна руда. Таму имало културен и спортски центар, децата си играле во градинки и паркови, а зградите имале свежо обоени фасади и уредени дворови.
Жителите на околните градови доаѓаа во Љубија за да најдат работа или забава. Во Љубија имаше и културно друштво, како и противпожарна служба, а во градскиот парк во важни денови луѓето се радуваа со музиката на оркестарот.
Доаѓаа и популарни изведувачи, а луѓе од целиот регион се собираа на концерти. Повремено, некој се сеќава дека Љубија го имала првиот базен во тие области – или како големиот тенор Лучијано Павароти некогаш пеел во Културниот центар. Базенот пресушил со текот на годините, а во Љубија живее само сеќавањето на некои посреќни времиња, кога „Титовите рудници“ ги наполнија железарниците со руда.
Бројот на жители се намали на само околу две илјади жители, а меѓу нив има голем број бегалци и бездомници, сиромашни, стари и болни. По затворањето на рудникот и војната, оној што мораше остана во Љубија.
Плевел, урнатини од социјалистички згради и сиромаштија се нивното секојдневие, како што самиот виде фотографот Ромео Ибришевиќ, кој со својот објектив сними како живее едно мало гратче кое некогаш беше споредувано со Пејтон.
Погледнете во галеријата за да видите како денес изгледа местото кое некогаш претставуваше една од најбогатите општини во Југославија.
